บทที่ 143 เพ็ญนีติ์ คุณช่างน่าสมเพชเหลือเกิน

"เหมียว~"

แมวอ้วนบนโขดหินเทียมร้องเสียงเยาะเย้ยก่อนจะหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

เพ็ญนีติ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นแต่ไม่ได้หันกลับไป เพียงแค่เปิดริมฝีปากอันนุ่มนวลเบาๆ หายใจอ่อนๆ ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

คณเดช

ชายที่กำลังกอดเธออยู่ก็คือคณเดชนั่นเอง

เหงื่อบางๆ ของเพ็ญนีติ์ซึมเปียกหลังอันงดงาม กำลังแนบชิดกับอกแข...